De Roemenie reis, een impressie

Deel 5  van het reisverslag

Woensdag
Het ochtendritueel voltrekt zich als altijd. Deze morgen zal er voor het laatst gewerkt worden aan het hek. Ook moet er bij de bouwplaats nog een toilet gebouwd worden, u weet wel, zo'n huuske waarin je hurkt boven een gat, primitief, maar op zichzelf genomen niet onhygiënisch. De ochtendkinderclub gaat over de Ark van Noach. De vorige avond zijn er al allerlei dieren getekend en uitgeknipt. Ook zijn er een paar grote boten van papier gemaakt. Verder hebben we het liedje 'Klop, klop, klop, tik, tik, tik, Noach bouwt een heel groot schip' in het Engels vertaald. De club loopt weer als een trein. Voor iedereen is er weer drinken en een banaan. Bij de bus wordt het nog even dringen. We hadden bedacht dat de zigeuners misschien wel belang zouden hebben bij onze 5 liter waterflessen, waarvan we er elke dag 40 leegmaken. Daarom hadden we die ochtend de helft van onze voorraad in de bus gegooid. Als ze worden ontdekt volgt er een soort overval op de achterkant van de bus, met een hoop geschreeuw en geduw. We zijn alles heel snel kwijt, maar erg eerlijk gaat het niet. Niet voor herhaling vatbaar dus. We besluiten de rest van de voorraad 's avonds laat te dumpen bij de pomp, voor de gelukkige vinder.
De hele dinsdagavond en ook woensdagmorgen is er gewerkt aan een spel met kaartjes voor de oudere kinderen die 's middags komen. Op de kaartjes zijn voor de jongeren herkenbare dingen getekend als de waterpomp, brood, kleren, een huis, maar ook: een fles alcohol, roken, de duivel. We spelen het spel in de kring. In het midden ligt een grote kaart met de naam van God, Domnelui. Iedereen mag een kaartje pakken en aangeven hoe belangrijk datgene is wat erop staat, maar ook: in hoeverre datgene wat erop staat je dichter bij God brengt of juist niet. We spelen het spel wel drie kwartier. Het is mooi om zo met elkaar bezig te zijn. Indrukwekkend als we aan het eind samen bidden en voorbede doen voor de jongeren onder leiding van Nico. God geeft mooie dingen!
Morgen is het al weer onze laatste dag. We willen er een pannenkoekenfeest van maken en we kijken, wat we nog aan de kinderen kunnen uitdelen. We hebben een enorme voorraad tandpasta en tandenborstels. Ook hebben we een baal lollies en een voorraad ballonnen. We vullen de avond met zakkenvullen. Ruim 200 zakjes gaan door onze handen. Ondertussen bereikt ons het bericht, dat zowaar morgen de eerste steen van het daycenter zal worden gelegd, in aanwezigheid van de burgemeester en allerlei hotemetoten en de Roemeense pers!!!! 's Middags om 4 uur gaat het gebeuren. We delen het dagprogramma zo in, dat we vier keer een groep kinderen in het kerkje kunnen ontvangen. Het programma ziet er zo uit: Alle liedjes zingen, even kleuren of plakken, schminken, wat drinken en met een zakje naar buiten. Alles lijkt goed geregeld.
We bekijken de voorraad knutselspullen, de etuis en andere dingen die we nog hebben. We besluiten de etuis aan Anna te geven, omdat veel kinderen op school komen zonder schoolspullen. Veel knutselspullen, papier, plaksel e.d. gaan naar Bela, net als een aantal bijbels en kinderbijbels. Voor Paul Crisan hebben we ook nog een voorraad bijbels en kinderbijbels. Van alles maken we lijsten, zodat we weten waar wat heengegaan is. Die zullen we door iedereen en door onszelf laten tekenen. 's Avonds laat zetten we zo'n 60 jerrycans bij de pomp, daarbij wantrouwig bekeken door een oud vrouwtje. Maar als ze merkt dat de flessen gratis pakt ze er snel een paar. Wat later op de avond is alles al verdwenen.

Donderdag
Onze laatste dag in Band. En er staat heel wat op het programma. Als we aan het ontbijt zitten krijgen we een telefoontje. Het tijdstip van de eerstesteenlegging is verschoven naar 10 uur 's morgens!!! Dus heel ons zorgvuldig samengestelde programma is al weer in de war. Flexibel als we zijn beginnen we direct maar pannenkoeken te bakken. Arko steekt het fornuis aan en ondertussen maken we een teil met beslag van de pakken mix en de melk die we van de Super De Boer in Houten hebben gekregen............. Alles moet elke keer heel goed worden afgedekt tegen de honderden vliegen die de keuken bevolken. We beginnen te bakken en om kwart voor tien zijn de eerste 80 klaar voor gebruik, dat wil zeggen bestrooid met kaneel en suiker en opgerold. Ondertussen komt opeens Anna, de directrice binnenwandelen. Ze nodigt ons nadrukkelijk uit 's avonds met een man of 8 bij haar langs te komen. Oeps, dat was ook zo, ze had ons al eerder uitgenodigd, maar we zijn nog niet geweest. We beloven dat we er met minimaal 4 mensen zullen zijn, maar hoe moet dat toch allemaal? We moeten ook nog opruimen! Geen tijd om verder na te denken. Het is bijna 10 uur! We gaan ons als een speer verkleden en gaan lopend of met de bus naar de bouwplaats. Burgemeesters hebben een hekel aan wachten, zo schijnt het. Als we bij de bouwplaats aankomen is het er warm en stil. In een hoek is Arko nog bezig aan het gat voor het pleetje. We gaan eerst maar eens in de zon zitten, maar al gauw vragen we ons af wat er verkeerd is gegaan. Niets dus, zo horen we even later van Marlies. Zij zit op het gemeentehuis bij de burgemeester en de loco-burgemeester met de mensen van de pers, Paul Crisan, iemand van de landelijke zigeunerorganisatie en van de kinderbescherming. Jan Hoetmer gaat er ook maar eens kijken en hij komt niet terug. Even later weer een telefoontje van Marlies: het kan nog wel een uurtje duren. De heren en dames maken geen haast. Dat is moeilijk te verteren voor ons. We willen het programma doen met de kinderen en nu zitten we stom te wachten! Een groep gaat op weg naar het kerkje om daar alvast wat te gaan doen, maar ze worden door Bela teruggehaald. Hij is erg zenuwachtig, maar ook erg beslist: Eerst de eerste steen en daarna pas het kinderprogramma. Met een groepje rijden we terug om alvast wat pannenkoeken erbij te bakken. We zijn net weer lekker bezig als er een telefoontje van Marrie komt. Ze komen eraan!
Terwijl de bakgroep terugsjeest en met gierende bandjes aankomt bij het land, staat de rest van de groep onze nationale hymne, het Wilhelmus te zingen om de burgemeester bezig te houden. Er volgen allerlei officiële toespraken en daarna is het echt zo ver: In een gaatje midden op het kale land wordt een steen gelegd. Daarna gaat er wat specie bovenop en dan volgt er nog een steen. En verder mogen allerlei mensen, waaronder ook Lianne een schepje zand erop gooien. Een wel erg symbolisch gebaar als er verder nog helemaal niets staat….
Er worden heel wat foto's gemaakt en dan is het voorbij, hoewel…Plotseling nodigt de burgemeester 10 personen uit onze groep uit om met hem mee te gaan. Hij wil met ons uit eten! Flexibel zijn, dus maar weer. Er worden wat snelle afspraken gemaakt over de pannenkoeken en dan rijden twee bussen achter de auto van de burgemeester, de pers en Paul Crisan aan. Terwijl de 10 genieten van het goede leven (patat, karbonade en sla) wordt er in een gloeiend hete keuken in de school verder gebakken aan de 200 pannenkoeken. Ondertussen is er ook al een groep naar de kerk voor het eerste kinderprogramma. Het loopt allemaal! Johannes zet ondertussen ook wat mensen aan het werk met het schoonmaken van de bussen. Dan blijkt, dat we toch wel heel snel door onze watervoorraad heenraken. En het meel is ook bijna op. Dus rijden we nog weer met een bus naar Tirgu Mures voor nieuwe voorraad. Teruggekomen zijn de pannenkoeken voor de kinderen klaar, maar dan moet er nog worden gebakken voor onze eigen groep. Het houdt maar niet op. Ondertussen doet iedereen voor de laatste keer mee aan het kinderprogramma. Zo heeft iedereen ook even gelegenheid om afscheid van de kinderen te nemen. Dan wordt een groep door Paul Crisan en Bela nog even rondgeleid in een van de andere twee zigeunergemeenschappen. Hier wonen veel leden van de zigeunerkerk, die het erg waarderen dat we ook daar nog even ons gezicht laten zien.
Het is overal gloeiend heet en het loopt al tegen zes uur. Dat is de tijd waarop we met de pastor hebben afgesproken voor een laatste gezamenlijke dienst in de kerk. Een koude douche voor de pannenkoekenbakkers zou niet verkeerd zijn, want zweet- en baklucht hangen als een warme wolk om ons heen, maar helaas… zelfs het bad is leeg. Dan maar snel even tandenpoetsen met een half bekertje water en wat druppels over je gezicht laten lopen en natuurlijk doet een deo wonderen. Op deze wijze opgefrist lopen we naar het kerkje. Bela en Marin zijn er al en even later komen ook Paul Crisan en Marlies eraan. Het kerkje stroomt vol met gemeenteleden en met onze groep. Wat een bekende gezichten! Voor de deur staan de kinderen te dringen, maar zij hebben hun beurt al gehad.
Paul Crisan houdt een toespraakje, waarop Jan Hoetmer antwoordt. We bieden Bela een aantal bijbels en kinderbijbels aan. Plotseling trekt Paul Crisan een stapeltje doktersrecepten uit zijn zak. De zigeuners kunnen de medicijnen niet betalen, maar hij zegt dat hij er vast van overtuigd is dat de Here daarin zal voorzien. Dat blijkt ook zo te zijn. Later op de avond gooien we onze laatste leis bij elkaar en dat blijkt meer dan genoeg te zijn voor het betalen van alle medicijnen. Zo zie je maar weer: God werkt vaak door mensen en dat weet Paul Crisan ook…. Het wordt een mooi afscheid in de kerk. Later maken we buiten nog foto's. Het is de bedoeling dat we die later meenemen voor de zigeuners. En dan lopen we langzaam terug, nog helemaal vol van deze drukke dag. Nog even moeten we weer aan het pannenkoekenbakken. We eten buiten in een kring in de avondzon. We bespreken hoe we deze avond het grote opruimen gaan aanpakken. En dan schrikken we. We zijn - alweer - Anna helemaal vergeten. In een vliegende vaart vertrekken Jan, Ineke, Githa en Greet naar haar huis. Het is al half 10…. Als we daar aankomen wacht ons een grote verrassing, of niet eigenlijk. Anna wacht ons met een gedekte tafel. We moeten weer eten.. en we willen eigenlijk zo snel mogelijk terug om de anderen te helpen opruimen. Met lange tanden proeven we haar gerechten en dranken. Gelukkig is haar zoontje er ook bij. Die heeft in elk geval zin voor drie.. Tijdens de tafelgesprekken benadrukt Anna nogmaals dat we in onze aandacht voor Band de dorpsbewoners niet moeten vergeten, sterker nog: de zigeuners zijn nauwelijks onze aandacht waard; ze zijn toch onverbeterlijk. Het valt niet mee om na zo'n blijde dag deze discussie netjes te blijven voeren. Als we met goed fatsoen weg denken te kunnen overhandigen we Anna een doos met etuis en allerlei andere spullen voor de school. Na nog haar huis te hebben bekeken haasten we ons terug, waar onder leiding van Marrie en Johannes inmiddels alles is opgeruimd. Alles staat klaar voor vertrek. Buiten zit een deel van de groep het laatste vuil te verbranden op een kampvuurtje. De anderen zitten binnen te schrijven in elkaars reisboekjes. Ook lopen er een paar voor de laatste keer naar de pomp met de lege waterflessen. Onze tijd in Band is bijna voorbij. Na een laatste nacht ruimen we alle slaapspullen op. De pomp raast nog een keer. Dan gaat alles in de bussen en de thuisreis begint. Op de camping in Gilau wordt even gestopt om Marrie en Greet als chauffeur in te wisselen voor Jos Smit en Gerard de Koning en om wat broodjes voor onderweg te smeren. En dan gaan we echt naar huis. Het Roemenië-project is bijna voorbij!