De Roemenie reis, een impressie

Deel 4  van het reisverslag

Zondag (vervolg)
Deze zondagochtend zijn we naar de kerkdienst van de zigeuners geweest, zoals u in het vorige Rondhout heeft kunnen lezen.
Na deze indrukwekkende ervaring gingen we op pad naar Belis, maar met een paar omwegen. We gingen via Zau de Campie, waar het tehuis staat waar in 2000 een groep uit onze kerk een werkproject heeft gedaan. Voor de Roemenie-veteranen in onze groep was dit erg gaaf! En ook de anderen vonden het natuurlijk leuk om dit kindertehuis te zien. Drie jaar geleden was één van de meidenkamers helemaal verbouwd en die wordt nu gebruikt door acht meiden. De badkamer waar we toen aan begonnen waren, is afgemaakt en ook in gebruik. De drie meegenomen wasmachines doen het ook nog steeds! En de afgelopen jaren zijn er nog veel meer dingen in dit tehuis opgeknapt, zodat het nu echt heel mooi is geworden. Haast nog leuker was de herkenning die er na drie jaar nog steeds was. Ongelovige en blije gezichtjes bij veel van de meiden bij het zien van Janine, Marlies, Johannes, Arko en Jannes. Na een korte rondleiding door Claudia, één van de meiden uit Zau, die een dagje met ons mee ging, moesten we alweer verder. (Ohja: beneden in het dorpje staat een cafeetje dat in 2000 niet meer dan een bouwval met een koelkast was. Drie jaar en vele buitenlandse groepen later is het volledig verbouwd, is er een grote veranda en is het geheel prachtig afgewerkt.)
De regen was nu echt losgebarsten en totdat we bij de doorgaande E-weg kwamen waren de gaten in de weg echt niet meer te ontwijken. Even zweten dus voor onze chauffeurs! Na een flink stuk rijden kwamen we bij de stad Turda, waar een enorme zoutmijn (salina) is. Dit was echt heel bijzonder! Een gigantische grot, gemaakt tussen 1870 en 1970. Op de grotwanden was een dikke laag zout gecondenseerd en op sommige plaatsen hingen meterslange zoutpegels aan het 'plafond'. In de uitgegraven 'hallen' was een geweldige akoestiek en er was zelfs een plek waar je je echo 16 keer kon horen. Het was er trouwens ook maar tien graden.
Eenmaal buiten stapten we gauw weer in de busjes en gingen nu echt naar Belis. Na een reis van drie uur met veel regen en eindeloze wegwerkzaamheden, maar ook schitterende natuur, kwamen we eindelijk 's avonds aan bij het huis van de broer van Paul Crisan. Dit ligt op zo'n 1200 meter hoogte, in de Transsylvanische Alpen, een woest berggebied waar zelfs nog beren rondlopen. We maakten snel een kampvuur om ze op afstand te houden. Deze avond hebben we heerlijk gebarbecued, voor het eerst in ruim een week gedoucht en gezellig gezongen en gekletst bij het kampvuur. De familie Crisan zong voor ons in het Roemeens en samen zongen we in het Engels, op de gitaar begeleid door Paul, Jos en Janine. We brachten de nacht door in een nogal krappe ruimte, ongeveer 1 vierkante meter per persoon was beschikbaar. Maarja, dat is vast erg goed voor het groepsproces zullen we maar zeggen.

Maandag
We werden gewekt door het geluid van 21 leeglopende luchtbedden (Marrie was de schuldige). De opkomende irritaties werden gelukkig gesmoord door het werkelijk fantastische ontbijt dat ons bereid was door fam. Crisan. Pannenkoeken, broodjes kaas & worst, omelet en mierzoete thee. We openden de dag met de spreuk: Wil je God zien? Kijk eens om je heen! Heel toepasselijk voor deze ochtend midden in de natuur en de regen. Vervolgens was er wat onduidelijkheid over het dagprogramma, dus gingen we eerst maar een stukje wandelen in de omgeving. Gelukkig was het eventjes droog, de rest van de dag heeft het hard geregend.
We gingen naar een stuwdam, waar het water heel erg laag in stond, want het had al een half jaar nauwelijks geregend in Roemenië. De omgeving was hier echt prachtig: bergen, bossen en kleine dorpjes. Wel erg koud: een graad of 13/14 en dat midden in de zomer…
Om een uur of twaalf vertrokken we met de busjes richting een waterval. Na ongeveer twee uur regen en bergweggetjes kwamen we daar aan, keken er een half uurtje rond en gingen weer terug, door dezelfde regen en over dezelfde bergweggetjes. U zult begrijpen dat twee gemoedstoestanden begonnen te overheersen: neerslachtigheid en ongelofelijke meligheid. Gelukkig kwamen we uiteindelijk aan bij een leuke pizzeria. Behalve de spaghetti van Peter was het eten hier lekker en kwamen we weer op nieuwe krachten.
Op de terugweg lieten we de families Hoetmer, Koster, Steendam en v/d Berg, die dit weekend met ons mee waren, weer op de camping achter. En tegen een uur of negen waren we weer 'thuis', zo begon het al echt een beetje te voelen.
Tijdens en na de BOEM zijn er deze avond nog behoorlijk wat spanningen en emoties uitgepraat. Die komen natuurlijk op tijdens het dagenlange 24-uur-per-dag-op-elkaars-lip-zitten. Maar het was echt gaaf om te merken hoe de groep dit met elkaar ook weer oploste! En hoe we zorgvuldig met elkaar probeerden om te gaan.
De matjes op de slaapzalen lagen ineens bijzonder lekker na deze lange dag!

Dinsdag
Na een koude waspartij en een lekker ontbijtje is iedereen deze dag hard aan het werk gegaan. Een paar mensen gingen meteen na het ontbijt materiaal halen voor een hek, rondom de bouwplaats; anderen gingen het kinderwerk voorbereiden; weer anderen corveeën en een paar jongeren gingen op pad om 120 bananen te kopen voor het kinderwerk. Deze hoeveelheid stond ongeveer gelijk met de totale aanwezige hoeveelheid bananen in Band, dus u begrijpt dat we nogal bekijks hadden!
Om ongeveer tien uur ging een groep onder leiding van Ineke en Johanna het kinderwerk doen. Na het herhalen van de eerder geleerde liedjes leerden we de kinderen Citestet Biblia, Lees je Bijbel. Het thema van deze dag was de Schepping. Nadat het verhaal was voorgelezen gingen de kinderen aan het scheuren. Een paar creatievelingen uit onze groep hadden de zeven dagen van de scheppingsweek getekend. De zigeunerkids gingen nu deze dagen inplakken met hun gescheurde papiertjes. Het resultaat hangt in de zigeunerkerk te pronken! We kunnen duidelijk zien dat de kinderen het leuk vinden om dingen te leren en creatief bezig te zijn en ze leren snel! Ze zijn ook altijd erg trots op wat ze gemaakt hebben. En ze laten je niet los voordat je foarte frumos, heel mooi, hebt gezegd, echt schattig! Na ruim een uur kregen ze allemaal een banaan en een bekertje drinken en is er, zoals elke keer, weer het dilemma: wat doe je met de mensen die buiten staan. Terwijl wij met het programma bezig waren verzamelden zich daar namelijk altijd nog veel meer kinderen en moeders met babies, sommigen duidelijk ondervoed. Soms gaven we dan een paar bananen of wat drinken mee, maar je kan niet iedereen geven, best erg moeilijk is dat.
's Middags ging er een groep naar het bouwterrein. Hier moest een hek komen, om te voorkomen dat de zigeuners in het omringende akkerland en maïsveld gingen rondlopen. Dit hek is er even in een razend tempo ingezet. Dat moest ook wel, want tegen het eind van de middag begon het verschrikkelijk hard te regenen. Dat was ook weer zo'n situatie waarin iedereen zich eigenlijk schaamde. Wij renden meteen naar de busjes of naar onze school en waren dan warm en droog. Maar met de wetenschap dat op datzelfde moment het water bij de meeste zigeuners door het dak en over de vloer naar binnen komt stromen. En dat alles dus nat, vies en koud is.
Deze middag gingen er ook weer een aantal uit de groep het tienerwerk doen. Het thema was de Verloren Zoon. Johannes speelde zeer overtuigend de verloren zoon, Nico de liefhebbende vader en Jannes de oudste zoon. Met de tieners probeerden we nu i.p.v. een werkje een gesprek op gang te krijgen. Het ging eerst wat moeizaam, maar later vertelden ze toch over hun leven en hoe ze hun toekomst zien. Meteen werd nog eens extra duidelijk in wat voor uitzichtloze situatie de zigeuners eigenlijk zitten. Ze hebben niet of nauwelijks een opleiding gehad en ze zoeken allemaal werk. En als je dan zo'n jongen vraagt wat hij met zijn toekomst wil doen, is het antwoord 'werk zoeken, want ik moet straks een gezin onderhouden'; ja maar, kan je werk vinden dan? 'nee, want ik ben een zigeuner'. Maar, als het niet lukt om werk te vinden, wat wil je dan doen? 'toch werk zoeken, want ik heb geld nodig'. Uitzichtloos. Gelukkig waren er ook een paar tieners die zeiden dat ze hun leven met God wilden leven en op Hem vertrouwden. Wij vertelden ook wat over onze school of werk en onze familie. Daarna hebben we nog levende stoelendans gedaan, wat we allemaal geweldig vonden!
's Avonds hebben we gegeten, geBOEMd en…om middernacht heel hard voor Nico gezongen, want die was woensdag jarig!

Wordt vervolgd