De Roemenie reis, een impressie

De gele bladzijden in het laatste Rondhout (ons kerkblad) voor de zomervakantie stonden in het teken van het vertrek naar Band…Nu ik dit stukje schrijf voor het eerste Rondhout na de vakantie is alles achter de rug. We zijn allemaal gezond en wel weer teruggekeerd, we hebben onvoorstelbaar veel indrukken opgedaan en ja, nog elke dag is de reis het gesprek van de dag. Het blijkt niet zo gemakkelijk om wat je hebt gezien en beleefd te delen met de mensen thuis, je familie, je vrienden, je gemeente. Wat je hebt ervaren is zo persoonlijk, zo intens, zo uniek, dat woorden en foto's tekortschieten bij het overbrengen daarvan.
Maar natuurlijk gaan we het wel proberen! In dit Rondhout kunt u lezen over de eerste dagen van onze reis. Het wordt een verhaal in meerdere afleveringen. Met behulp van de dagboeken van iedereen wordt een nog uitgebreider verslag samengesteld, dat alle deelnemers als aandenken kunnen bewaren bij de foto's. Binnenkort willen we op de gemeentevergadering iets vertellen over onze reis met behulp van een fotopresentatie en een video waarin de zigeuners zelf laten zien hoe ze wonen en leven.In de loop van september evalueren we het project in zijn geheel: de voorbereiding en het verloop. Ook hopen we lijnen te kunnen uitzetten voor de voortgang ervan. Want dat is al met al wel duidelijk geworden: een project als dit kun je na twee weken niet gewoon afsluiten om daarna over te gaan tot de orde van de dag. Nu al zijn er plannen voor het najaar en in de volgende zomer willen verschillende jongeren weer terug naar Band.

In alles overheerst de dank aan onze Hemelse Vader die ons liefdevolle harten en handen gaf, die ons spaarde op reis en ons hielp onze gaven te gebruiken voor zoveel arme en hopeloze grote mensen en kinderen. We mochten ervaren dat God ook houdt van mensen, die door de samenleving worden gediscrimineerd, als zij hun heil zoeken bij de Here Jezus. En om God lief te hebben hoef je gelukkig niet rijk of welvarend te zijn.

Samen met alle gemeenteleden willen we de Here graag danken voor Zijn bewarende hand en willen we voorbede doen voor onze broeders en zusters in Band. Dat zal gebeuren in de middagkerkdienst van zondag 31 augustus. Van harte welkom!

Namens de Roemeniëgangers: Greet Koster

De reis, een impressie (1)

Het vertrek
Het was nog donker toen we om vier uur 's nachts vertrokken. De bussen waren de vorige avond al ingepakt. Spannend, zo'n vertrek. Je weet je bestemming, maar je weet absoluut niet wat je gaat meemaken. Samen hebben we ons leven in de hand gelegd van God, en Hem zijn zegen gevraagd over onze reis. Dat hij ons bewaarde hebben we ook gevoeld. Onderweg zie je soms ongelukken of bijna-ongelukken. Dan sta je daar wel bij stil.

Monor
Onze reis verliep zonder problemen. Omstreeks kwart voor 7 's avonds kwamen alle bussen in Hongarije bij Monor aan. We bezetten met zijn allen alle kamers van hotel Nicolette. Hier bleven we 2 nachten. In de loop van de zondag reden we met de bussen naar Boedapest. Een bus bleef achter, met twee heel slechte banden. Daar zouden we later nog naar kijken. In een park op het Margaretha-eiland hielden we een uitgebreide bijbelstudie in plaats van het bijwonen van de kerkdienst in de Calvinkerk, waarvan we de kerktijden niet wisten. Na de picknick maakten we een wandeling over de burchtheuvel. We genoten van een prachtig uitzicht over de stad. Aan het eind van de middag gingen we terug naar Monor om pizza te eten. 't Was een geweldige operatie voor de kok, maar alle pizza's waren tegelijk klaar en zo dik dat ze ook nog konden dienen als snack voor onderweg. Het slechtebandenprobleem werd tijdelijk opgelost door de reservebanden van andere bussen in te zetten. In Roemenië zouden we op zoek gaan naar een Toyota garage. Die avond gingen we op tijd naar bed, hoewel allerlei gebeurtenissen rond Johan nog voor commotie zorgden. Maar dat vertelt hij zelf wel eens…

Roemenie
Maandagmorgen gingen we weer welgemoed op stap, nu over een tweebaansweg richting Roemenië. Het tempo lag een stuk lager dan op de Duitse Autobahn, zeker toen we ook nog een omleiding te verwerken kregen. Bij de grens met Roemenië wachtten we op elkaar en zowaar: binnen een kwartier reden we aan de andere kant weer verder. We waren ondertussen miljonair geworden, omdat we geld gewisseld hadden… 36000 lei is evenveel waard als een euro. Het eerst passeerden we de stad Oradea, een wirwar van Dasia's, vrachtauto's, trams, trolleybussen en paard en wagens. De eerste bedelende kinderen meldden zich bij de bus. Wat moet je doen? Onze laatste appels en boterhammen verdwenen door het raam. Tegen 3 uur kwamen we aan bij de camping in Gilau, waar de families Hoetmer en Van de Berg zorgden voor koffie en frisdrank. Na een half uur reden we verder. Nogmaals een stad: Cluj Napoca met alweer trams, trolleybussen en onnavolgbare richtingborden. Ieder vond zijn eigen weg richting Tirgu Mures.

Band
Bij Huedin sloegen we af richting Band. We naderden het doel van onze tocht. De weg was boven verwachting slecht, meer gat dan asfalt, een regelrechte uitdaging voor de chauffeurs. Marlies van de Berg wachtte ons op bij het begin van het dorp Band. Ze bracht ons bij de school, waar we de komende tijd zouden verblijven. We werden verwelkomd door Ana, de directrice van de school, de concierge Valentino, door Jan en Marlies en door Ghita, onze tolk. Bij een rondgang door de school bleken de sanitaire voorzieningen die naam nauwelijks waard. Ook de keuken was bijzonder, eigenlijk te vies om aan te pakken. Gelukkig was er al voor drinkwater gezorgd, zodat we de eerste pannen voor de avondmaaltijd konden warmen op het enorme fornuis. Maar de gietijzeren platen ervan moesten eerst goed doorwarmen, dus voor het water kookte waren we minstens een uur verder. De hele groep pakte direct flink aan, zodat er na een tijdje twee wc's gebruikt konden worden (doorspoelen met een emmer water, wc-papier in de mand en niet in de wc-pot!) en ook een paar wastafels. Daarna was het bad aan de beurt, waarin we onze watervoorraad moesten bewaren. Het water moest worden opgepompt; stromend water was er niet. Ook de tafels in de keuken kregen een eerste beurt, zodat er tenminste gekookt kon worden. We maakten kennis met Sylvia en Ana, de vrouwen van Bela, de pastor en Marin, de hulppastor. Ook zij hielpen een handje. Tegen half 10 was in twee lokalen ieders bed gespreid en konden we aan de maaltijd beginnen in een tot eetzaal omgetoverd lokaal waarin een samenraapsel van stoelen toch aan iedereen een plekje bood. Moe van alle indrukken gingen we slapen. Het was drukkend heet op de slaapzalen en de hondjes van de buren sloegen om het kwartier alarm. Zagen we wat bewegen bij de bussen? Zwierf er iemand rond de school? Kortom: een onrustige eerste nacht.
De volgende dag werden we wakker door het geluid van de pomp (een enorme herrie) die voor water in onze badkuip zorgde. We probeerden een badritueel te ontwerpen (jongens buiten, meiden binnen) en de corveeploeg zorgde voor het ontbijt. Hierna zouden we worden rondgeleid in de zigeunergemeenschap. We hadden maandag gehoord, dat er nog maïs stond op het stuk land, dat gekocht was. Er waren nog problemen met vergunningen. De maïs bleek dinsdag toch al gemaaid te zijn. We trokken veel bekijks toen we met zijn allen door het dorp liepen. Bij het kleine kerkje van de zigeuners werden we opgewacht door Paul Crisan. Hij verwelkomde ons en samen met de pastores, en enkele gemeenteleden deden we voorbede voor het project. Daarna gingen we het zigeunerdorp in. Bela en Marin leidden ons rond. We ontmoetten onvoorstelbaar veel vieze kindertjes, gereserveerd kijkende mannen, tienermoedertjes en wanhopige oude vrouwtjes die ons onbetaalde doktersrekeningen lieten zien. We zagen kapotte huisjes, huisjes die bestonden uit alleen maar een bed onder lappen en plastic, lekkende daken, muren van leem, een leefkuil onder plastic. Het sloeg in als een bom bij ons. Zo veel hopeloosheid. Waar moet je beginnen? Toch maakten we een begin. We zongen het liedje van het kleine zigeunermeisje in een grote kring met kinderen. Eerst waren ze wat afwachtend maar na een tijdje danste iedereen mee. We spraken met Bela en Marin af dat de volgende morgen de eerste kinderclub zou worden gehouden, in het piepkleine kerkje. Paul Crisan zou ondertussen proberen het krijgen van de nodige handtekeningen te versnellen, zodat het werk aan het daycenter ook zou kunnen beginnen. We lunchten in de school, vol van wat we hadden gezien. Daarna ging de corveeploeg boodschappen doen in Tirgu Mures, terwijl anderen de kinderclub gingen voorbereiden of klusjes deden in de school. Bij de avondoverdenking in kleine groepjes (de BOEM) was er veel te bepraten. We hebben gebeden voor de mensen die God op onze weg had geplaatst. En voor onszelf, dat het ons zou lukken iets voor hen te betekenen.

De volgende keer verder (Greet Koster!