AKTIE ROEMENIE 2003 : NAAR DE ZIGEUNERS

Gereformeerde kerk

Houten goes Romania !!!!!

UIT HET DAGBOEK VAN EEN ROEMENIË-GANGER… Fantastisch was het toen de mogelijkheid er was met een 3 mensen van de Houtense brandweer (Evert, Jan en Paul) mee te rijden naar Roemenië, en daar een week door te brengen. Marlies en ik zijn vrijdag 25 oktober 2002 vertrokken, en zijn zaterdagavond 2 november weer teruggekeerd van een ontzettend indrukwekkende en mooie week. Het doel van deze week was om met Paul Crisan door te praten over de ideeën voor een project in de zomervakantie '03 en verder het project te bezoeken… Vrijdagochtend, 4.15 uur ging de wekker, het drong nog niet helemaal door. Wakker werd ik pas echt toen Evert, met een - tot de nok toe, met materialen gevulde - bus arriveerde. Nadat ook de anderen hun familie gedag gezegd hadden en ingeladen waren, kon de reis beginnen. Het vooruitzicht op 2000 km rijden was niet rooskleurig. Toch hebben we ons prima vermaakt en werden we zoet gehouden met de etensvoorraad die Evert had meegebracht. We hielden alleen sanitaire- en tankstops, dus toen we 's avonds om een uur of 9 arriveerden in hotel Nicolet in Monor (vlak na Boedapest), kostte het moeite onszelf uit de bus te vouwen. Na nog even te hebben genoten van "het goede" van Hongarije, hebben we heerlijk geslapen… ……

De 2e dag van de reis verliep ook zonder veel problemen. Hoewel de grens Hongarije - Roemenie voor een aantal mensen uitpakken betekent, konden wij gewoon doorrijden. De wegen zijn over het algemeen goed, de kwaliteit is erg verbeterd de laatste jaren. Toch hebben we wel even in de file gestaan vanwege wegwerkzaamheden. Het maffe is dan als je langs de plaats van uitvoering rijdt, de mensen òf aan het eten zijn, òf je aanstaren. Maar werken…? Om een uur of 8 kwamen wij aan in Tirgu Mures een vrij grote stad, waar Paul Crisan ons op zou komen halen. Hier scheidden de wegen van de brandweer en Marlies en mij, de brandweermannen hadden hun eigen project in Bichis, een dorpje een eindje terug op de route. Toen we de meegebrachte spullen (kleding, koffie, speelgoed e.d.) hadden overgeladen in de auto van Paul Crisan, reden we naar st. Georgiu de Padoure (schrijf je dat zo??). Hier staat het privé kindertehuis van Paul, waar 11 weeskinderen hun thuis hadden gevonden. Aangekomen werd Marlies gelijk door hen herkend, (zij heeft in de zomer ook dit tehuis bezocht) van verlegenheid was geen sprake. ……

Toen we de volgende ochtend wakker werden, scheen de zon naar binnen en hoorden we de kids beneden al stommelen. Het was een paar minuten voor 11 toen we met de oudere kinderen vertrokken naar de Gereformeerde kerk aan de overkant van de straat. Nou dat is wel wat anders dan bij ons. Ten eerste is er natuurlijk de taal. In plaats van Roemeens werd er Hongaars gesproken. Nou ben ik niet afgestudeerd op Roemeens, toch zijn veel woorden daarin wel te herkennen (vertoont overeenkomsten met bijvoorbeeld Italiaans). Hongaarse gesprekken kan je echt geen touw aan vast knopen. In de kerk zitten mannen en vrouwen gescheiden. De banken stonden zo dicht op elkaar dat dit we niks anders konden dan strak rechtop te zitten. ……

Op maandag zijn we met Paul Crisan en zijn assistente Cami naar de sloppenwijk gereden, die zich helemaal aan het doodlopende einde van een weg bevindt. De zigeuners behoren tot de gemeente Chinari (spreek je uit als 'Kienaar') wat weer een deelgemeente of voordorp is van Tirgu Mures. Het was een triest gezicht om deze huisjes te zien, aan elkaar hangend van restafval en klei. Kort werd er gepraat over de huidige situatie, daarna werden Marlies en ik meegenomen om een kijkje te nemen in de huisjes waar deze mensen wonen. Het eerste huisje was ongeveer zo groot als onze badkamer en onverwarmd. In de hoek zat een meisje van een jaar of 3 op een bed vol vieze lappen, een broodje te eten. De moeder vertelde dat ze hier met haar 5 kinderen woonde. Haar man was bij een andere vrouw ingetrokken, dus ze stond er alleen voor. In tegenstelling tot het eerste "krot" was het tweede heerlijk warm. De helft van de kamer bestond uit een groot bed, waarop een klein jongetje zat, tussen de vele vliegen en afgeloven maïskolven. De andere 4 kinderen warmden hun handjes (gevaarlijk dicht-)bij de kachel. De manier waarop deze mensen leven is echt mensonwaardig. Dat dit zo vlak bij de deur gebeurt (binnen Europa), daar ben ik best van geschrokken. Ik was dan ook blij dat meer mensen het eens zijn over dat dit niet langer zo kan. We zagen dat er actie werd ondernomen toen we het project hebben bezocht waarbij huizen worden gebouwd voor deze gezinnen, waar ook een kerk / school / sanitaire voorzieningen komen te staan. Ik was overtuigd dat ik komende zomer iets wilde gaan bijdragen aan dit project! ……

De volgende ochtend zijn we vroeg opgestaan om een kijkje te kunnen nemen op de school van de kinderen. Die staat zo'n 10-15 minuten verderop. De oudste kinderen gaan naar de basisschool (vanaf groep 3) en de kleintjes naar de Kindergarten. Tegen al mijn verwachtingen in was die laatste een gezellig aangekleed schooltje, met kleine groepen. Er was speelgoed en de juffen leken de kinderen met liefde en geduld te benaderen. Hierna hebben we het plaatselijke ziekenhuis een bezoek aangedaan. Het zag er schoon uit, en de kinderen leken goed verzorgd te worden. Op de kinderkamer verbleef 1 weesmeisje die na de afhandeling van al het papierwerk (bureaucratie) in Paul's tehuis zou komen te wonen. Verder lagen er 2 gehandicapte kinderen, 1 was zo mishandeld door zijn ouders dat hij grotendeels blind was, verstandelijk gehandicapt en voor lichamelijke verzorging voor zijn verdere leven afhankelijk is van anderen. Dat er mensen bestaan die dit hun kind aandoen! Ja, het raakte me diep. Wat is er voor toekomst voor deze kinderen? Veel van hen staan of liggen de hele dag in hun ledikantje…

Ik heb 's middags voor het eerst van mijn leven een paard bestegen en bereden. Nou, dat heb ik geweten! Ontzettend leuk was de les die ik kreeg van een dikke zigeuner die geen woord engels sprak. Toch had ik binnen een half uur de kneepjes van het rijden een beetje door! Marlies, die al wat meer ervaring heeft, is ondertussen voor een korte tocht de bergen in getrokken. Het was een leuk uitstapje! ……

De volgende ochtend moesten wij, vanwege ons programma, al weer afscheid nemen van de kinderen in st. Georgiu. Om een uur of 10 hebben we een vergadering bijgewoond met de burgemeester van Chinari. Hierin werd doorgesproken over het aandeel van de gemeente in het project. Het was voor mij goed om te horen dat dit project niet alleen maar "gedragen" wordt door een enthousiaste Roemeen, maar ook (financieel) gesteund wordt door de gemeente Chinari. Hierna hebben we weer het project bezocht, waar de officiële sleuteloverdracht plaatsvond. De Finse organisatie die mee heeft gewerkt de huisjes neer te zetten, kon niet langer dit project financieren en droeg de verantwoordelijkheid over aan de gemeente en Paul Crisan. Het was een heel spektakel met toespraken en grote hoeveelheid pers. 's Avonds kregen we bij Cami thuis, een traditionele Roemeense maaltijd voorgeschoteld (groentesoep, koolrolletjes en pannenkoeken met vanillesaus), het was heerlijk! We hier, na door te hebben gepraat over het project, ook gelogeerd. We hebben met Paul doorgesproken over ons idee voor het project. De datum, de inhoud (werkweek en evangelisatiekamp). Hiernaast hebben we Paul Crisan gevraagd een aantal dingen voor ons uit te zoeken. Bijvoorbeeld hoeveel het kost een kok en tolk te regelen voor het project, een bus met chauffeur om de zigeunerkinderen naar het kamp te brengen. Hele praktische zaken dus. Om verantwoordelijkheden van beide kanten overzichtelijk te houden, zal ik een contract opsturen waarin die zaken beschreven staan. …… Donderdagochtend werden we door kennissen van Paul teruggebracht naar de brandweermannen. Zo'n 2 uur rijden door de bergen met kleine dorpjes, het uitzicht was prachtig en de straatbeelden vertelden veel over het leven in een boerendorp. We zijn niet direct naar Bichis doorgereden. Eerst hebben we Zau de Campie aangedaan waar we 3 jaar geleden in een kindertehuis werkzaamheden hebben verricht. Met open mond heb ik alle kamers, de keuken en de eetzaal bekeken. Wat was dit mooi geworden! Dit bezoek was helemaal fantastisch toen ik een meisje tegenkwam waar ik in '99 veel tijd mee heb doorgebracht. Ik twijfelde even, een paar koppen groter en een nieuwe bril. Een omhelzing en de tranen overtuigden mij… Uiteindelijk kwamen we tegen de middag aan in Bichis, waar Jan, Evert en Paul net een oude brandweerpomp in aan het laden waren, leuke aanvulling op de verzameling Roemeense brandweerhelmen die we in de loop van de week verzameld hadden. Na bij verschillende kazernes het verhaal te hebben gedaan over Everts helmenverzameling, konden we vaak de meegebrachte Nederlandse helmen voor Roemeense ruilen, leuke souvenir! ……

Marlies en ik logeerden deze laatste nacht bij een domineesechtpaar, waar de mannen de hele week verbleven hadden. Ondanks de armoede van deze mensen waren ze toch zo goedgeefs en gastvrij! Toen wij 's ochtends de bus in wilden stappen kwamen we erachter dat de enige sleutels in de bus lagen, en ja, alle deuren waren op slot. Gelukkig is met wat vakwerk, de ruit gespaard gebleven en konden wij een half uur later dan gepland, vertrekken. Voordat we het land echt verlieten hebben we nog een markt bezocht. Hier werd van alles verkocht. Van zigeunerhoed tot 2e hands spul, van varken tot vloerkleed. Hierna hebben we weer aan een stuk door gereden zodat we 's avonds intrek namen in een hotelletje vlakbij de Hongaars - Oostenrijkse grens. …… Zaterdag, de laatste loodjes…nog zo'n dikke 1000 km in de bus. De reis verliep prima. Toch wel weer heerlijk om na zo'n week weer naar huis te gaan… Wat valt er veel te vertellen zeg! Ik hoop dat ik jullie hiermee een beetje een beeld heb kunnen geven van hoe onze week eruit heeft gezien. Een week met veel verschillende indrukken, gesprekken en plezier. Ik kan nog heel wat leren van de mensen met wie ik deze week contact heb gehad.

Nog nieuwsgierig naar foto's (zie ook deze website), of heeft u nog vragen over het project, vraag het gerust!

Vriendelijke groeten, Janine Koster

terug