| |
WELKOM |
|
Een
reis naar Band die in het teken stond van de spanningen die er nog steeds
voelbaar zijn tussen de verschillende organisaties die werkzaam zijn in Band
en de contacten onderling tussen de Zigeuners.
Het was ook een reis die in het teken stond van sport en spelactiviteiten
om vertrouwen terug te krijgen en kinderprogramma' s met de hulp van de dochters
van Bela opgesteld. We hebben zowaar aan hygiëne voorlichting kunnen
doen door de tandenborstels die geschonken zijn door de organisatie: "Een
knuffel voor een kind". Bedankt hiervoor!!
meer foto's?
Klik!
Vrijdag
30 juli.
Om 14.00 uur zouden we verzamelen bij fam. Steendam om met een busje naar
Roemenie te vertrekken. Met 9 man pasten we er allemaal in. We hebben ervoor
gekozen dit keer geen kleding mee te nemen voor de Zigeuners omdat het nog
afwachten is in wat voor situatie we zouden komen. Na 5 minuten in de bus
te zitten kwamen we erachter dat de routebeschrijvingen en kaarten nog bij
fam. Steendam lagen. Snel dus terug naar Houten, waarna we weer wegreden.
In Duitsland stonden we een aantal uren vast in verschillende staus…files.
Nadat we door Duitsland waren volgde een file van meer dan twee uur voor de
grens van Hongarije. En tsja, als je dan als Nederlanders trots bent op het
enige Roemeens dat je kent, doe je de radio natuurlijk keihard op bij het
liedje: Dragostea din Tei. De leukste zomerhit allertijden…
De mensen om ons heen keken ons vrij eigenaardig aan, en dat om 2.00 uur '
s nachts. Maar, gezellig was het wel.
Zaterdag
31 juli.
Gelukkig, om 12.00 uur stonden we weer in een file! Dit keer bij de grens
van Hongarije naar Roemenië. En dan te bedenken dat er maar 1 wc vrij
was voor alle vrouwen die op doorreis waren.
Na 27 uur lang gereisd te hebben, kwamen we eindelijk aan in Saudia, een klein
plaatsje vlakbij Zau de Campi. Hier stond de camping waar we een week zouden
staan. Fam. Hoetmer was al aanwezig op de camping en vroegen zich al af waar
we bleven. En ja, daar was Ghita ook! Ghita zag er goed uit en had nog korter
haar dan de vorige ontmoeting met haar.
Na gedoucht te hebben…tsja, het zit de meiden hier ook weer niet mee.
De douche van de mannen werkt alleen en in de meidenbadkamer is ook al geen
spiegel. Gelukkig kon hierin ook weer het een en ander bijgesteld worden zodat
we allemaal weer fris en fruitig konden zijn.
Zondag
1 augustus.
Vandaag gingen we met z'n allen naar Band om daar naar de kerk te gaan. We
zaten weer in het kerkje waar we van de zomer alle kinderprogramma' s gedaan
hebben. Alle werkstukken van vorig jaar hangen er nog steeds. Het is leuk
om dit alles terug te zien. Er zaten dit keer minder mensen in de kerk, dit
heeft te maken met de scheuring tussen Bela en zijn werk bij de WWZ. Marrin,
met wie we zo'n goede band hadden opgebouwd en Ady waarbij we in februari
zoveel samengewerkt hadden waren er niet. Het was voor ons moeilijk om te
constateren dat deze situatie ontstaan is.
Jan Hoetmer "brother John" heeft als eerste gepreekt over de gelijkenis
van de arme Lazarus en de rijke man. Het maakt voor God niet uit of je rijk,
arm, mooi of lelijk bent. Het gaat om wat je doet met je leven. Geef je je
leven voor God of hou je het voor jezelf? Bela herhaalde dit voor de gemeente.
Even later kwam Paul Crisan binnen die met klem vertelde dat eenheid is wat
God van ons vraagt. Roddel niet over elkaar, luister naar elkaar, zorg ervoor
dat je elkaar helpt en dat je van elkaar leert.
Dit was voor de zigeunergemeenschap de eerste keer na de spanningen die geleid
hebben tot gevechten dat Paul Crisan hiervoor gebeden en gepreekt heeft.
We vonden het positief dat het onderwerp niet geschuwd werd.
De middag was voor ons een middag om alles op orde te brengen, daarbij moesten
er nog boodschappen gedaan worden voor het kinderwerk bij de Selgross.
De avond stond in het teken van nog kinderwerk voorbereiden. Afgesproken werd
dat de twee dochters van Bela, Cosmina en Clara, ons zouden ondersteunen bij
het kinderwerk en hierdoor bij ons zouden logeren op de camping.
Clara is de oudste dochter van Bela en was vorig jaar zomer niet in Band.
Zij werkte in een kindertehuis in Tirgu Mures en heeft nu de leiding over
het kinderprogramma in Band. Ze kan een aardig woordje Engels spreken. Met
Bela heeft ze een videofilmpje gemaakt over de woonsituatie in Band en de
dingen die zouden moeten gebeuren voor kinderwerk. Zij vertaalt in het Engels
wat haar vader vertelt in het Roemeens.
Maandag
2 augustus.
We begonnen met de Barmhartige Sameritaan. Het is belangrijk om elkaar te
helpen en van elkaar te houden. Er werd een dramastukje ingestudeerd waarbij
Jan een heuse imitatie van een ezel was en Nico in elkaar geslagen werd door
Eline. Minke en Gerard keken niet naar Nico om, maar Clara was degene die
Nico op haar ezel meenam naar de herberg waar Jannes hen al opwachte.
Maar goed, hoe beeld je dit geloofwaardig uit als er meer dan 200 kinderen
in een te kleine ruimte samenzijn en je nog ruimte nodig hebt om te spelen?
Het werkje werd daarbij nog lastiger qua logistiek. Ze moesten een hand tekenen
van hun eigen hand en dit door iemand laten uitknippen van ons zodat ze hier
een ketting van konden maken en een 'Helpende Hand' om hun nek hadden hangen.
Al was het aantal kinderen erg groot en moeiijk om goed te regelen, we stonden
erbij te kijken van verwondering dat er juist nu zoveel kinderen waren.
De kinderen waren erg blij met hun bisquit en hun helpende hand om de nek.
De middag hadden we gepland op het votbalveld van de WoonwagenZending waar
we van de zomer al gevoetbald hadden met een grote groep oudere jongens.
We hebben een Sport en Spelprogramma gemaakt waarbij er een circuit van 6
spellen was uitgezet en waarbij elk groepslid een leider was.
Hoe leg je uit, zonder dat je de taal kent dat je elkaar moet tikken en een
slinger moet maken zodat je uiteindelijk met elkaar over een groot veld zwiert…
Ja, door voor te doen, en nog eens en dan nog eens… Gelukkig hadden we
Ghita nog bij ons, maar al spelende leert men. Het werd een groot succes.
Bela was zo onder de indruk dat hij de volgende dag wel 200 kinderen wilde
laten meedoen en 10 leiders van Band in wilde zetten.
Het kinderwerk werd nog besproken in de avond en ook hoe we het sport en spelprogramma
logistiek konden regelen als er nog meer kinderen zouden komen.
Dinsdag 3
augustus.
In de ochtend ging het kinderprogramma over de geschiedenis van Johannes doopt
Jezus. Omdat het uitbeelden van deze geschiedenis moeilijk is, kozen we ervoor
om tijdens het voorlezen van het bijbelverhaal, dat Bela deed, verschillende
prenten te laten zien die de doop van Jezus uitbeeldden.
Deze prenten hebben we de avond ervoor nog gemaakt en hangen nu in de kerk.
Cosmina en Clara hebben een aantal liedjes die ze zelf aangeleerd hadden,
nog eens laten zingen door de kinderen. Bij ons kwam de gedachte op om een
liedjesmap te maken zodat we weten welke liedjes de kinderen kennen en welke
liedjes we ze in het Nederlands of Roemeens kunnen leren.
De middag werd een volle middag met een groot programma voor het zeskamp.
Marrie wilde graag het overzicht houden over het hele veld en was de coördinator.
Voordat het middagprogramma begon hebben we met z'n allen op de camping bekeken
wat voor spullen we nodig hadden en moesten er lintjes geknipt worden. Lianne,
Eline en Klaaske lieten zich tot deze taak worden en zijn gedoopt tot de Lintjesmutsen
van het jaar.
Ach ja, en waar het sport en spelprogramma zo goed geregeld was, liepen een
aantal Roemeense leiders wel erg kriskras door het veld heen, waardoor Marrie
meer aan het sturen was dan het coördineren.
Er waren ook een aantal Zigeunerleiders die we zeker meer zullen vragen voor
dit soort activiteiten. Florin, een jongen die op de sociale academie zit
en een zigeunermoeder heeft, maar Roemeense vader, is iemand die veel met
ons heeft samengewerkt en het leuk vind om dat te blijven doen.
Dat Roemenië een prachtnatuur heeft, heeft een aantal ondervonden bij
een avondwandeling door de heuvels en velden van het dorpje Saudia. Het was
erg mooi, maar duurde voor sommigen van het thuisfront iets te lang. Gelukkig
is iedereen veilig aangekomen.
Woensdag
4 augustus.
Het kinderwerk ging deze keer over de verlamde en zijn vier vrienden.
Er werd weer een dramastukje voorbereid en deze keer werd gebruik gemaakt
van de kinderen van fam. Hoetmer.
De samenwerking tussen Cosmina en Clara gaat met de dag beter, maar het is
moeilijk om hiervoor snel een constructie te vinden die werkt. De kinderprogramma'
s zijn voor het grootste deel in Nederland voorbereid en de spullen zijn hiervoor
ook gehaald uit Nederland. We hebben nog geen goed overzicht gekregen van
wat Cosmina en Clara hebben zodat we hierin kunnen mee kijken en helpen.
De middag stond in het teken van: Tandenpoetsen!!
Eline kende een liedje in het Nederlands dat vertaald werd in het Roemeens
en door Jannes fonetisch is opgeschreven zodat we het met z'n allen mee konden
zingen:
Spullum dientsjie, spullum dientsjie, rie ra roetsj, rie ra roetsj. Dientsjie
mee sunt albhu, dienstjie mee sunt albhu, rie ra roetsj, rie ra roetsj.
Onder leiding van Marrie werd er gepoetst met water, zonder tandpasta. De
tandpasta ging naar de tandarts van Band die hier zeer blij mee was.
Omdat Lianne een ontsteking had gekregen in haar voet hebben we meteen kennis
gemaakt met de dokter in Band. Dit is een professionele dokter die uitgebreid
de tijd voor ons nam, dus zullen we proberen om in de toekomst veel meer met
deze dokter en tandarts te gaan samenwerken.
's Avonds werd de groep gesplitst. Een aantal zijn naar Ady gegaan, waar we
in februari zo'n fijne vriendschap mee hebben opgebouwd. Het was goed om bij
deze mensen te zijn. Er is vooral veel gelachen en spelletjes zijn er gedaan.
Een andere groep is naar Bela en zijn familie gaan. Bela zou een film laten
zien van het kinderwerk wat Cosmina en Clara deden. Er is gepraat over het
komende 'daycenter' en wat haken en ogen hierin kunnen zijn. We zijn er achter
gekomen dat Sylvia (de vrouw van Bela) les geeft aan zigeunerkinderen maar
dat ze heel weinig materialen heeft om les te geven.
Donderdag
5 augustus.
Vanochtend stond het kinderwerk in het teken van Jona. De vorige avond was
door Ineke en Cosmina en Clara een vis geplakt met Jona erin op een groot
vel van blauw papier. De kinderen konden hun eigen visje tekenen en kleuren
om op het grote vel te plakken. Clara heeft een aantal liedjes met de kinderen
gezongen. Vooral bij het uitdelen aan het eind van het kinderprogramma is
het handig om de kinderen iets te laten doen zodat ze rustig blijven en even
afgeleid blijven van wat ze krijgen.
Omdat Lianne nog naar de dokter moest en Jannes en Nico Marrin graag nog wilden
opzoeken hebben we deze twee bezoeken gecombineerd.
De middag werd weer met sport en spel afgerond. We hoopten dat de burgemeester
van Band een startschot zou geven, maar we konden rond 17.00 uur op hem rekenen
toen alles afgelopen was. Wel hebben we toen nog even een balletje getrapt.
Want, ja, een burgemeester in korte broek en sportschoenen moet kunnen sporten.
De avond hebben we met z'n allen in Tirgu Mures doorgebracht waarbij we gegeten
hebben in het restaurant
"Leo".
Paul Crisan zou nog komen om te overleggen over het daycenter. De leider van
de overkoepelende zigeunergemeenschap organisatie, dhr. Fazile, was aanwezig
om te praten over de situatie in Band en de bouw van het daycenter. Er zijn
nog geen beslissingen genomen. In Nederland zal er overlegd worden hoe verder
te gaan in deze situatie met de mensen van Band.
Vrijdag
6 augustus.
Het was een drukke week, vol mooie, lastige en ontroerende indrukken. Kinderen
die elke keer beter weten wie je bent en mensen die zo blij zijn dat er eindelijk
aandacht aan hen wordt gegeven. De vriendschappen die we hebben opgebouwd
tussen de verschillende families, konden we gelukkig nog opzoeken en bevestigen.
Van onze kant is duidelijk het teken gegeven dat we willen doorgaan met dit
werk. Op welke manier we daarmee doorgaan is nog niet helemaal duidelijk.
Er zijn veel ideeën en veel manieren om deze mensen een hand te helpen.
Daarbij is het zo dat we in Gods kracht willen verder gaan met dit werk.
De ochtend werd afgesloten met afscheid nemen van Ghita, van Jan en Ineke
Hoetmer en van een week vol ervaringen die in de bus nog eens hard worden
geëvalueerd. En ja, het liedje Dragostea din Tei wordt weer hard meegezongen.
Op naar de volgende Roemeniëtrip! |
N
I
E
U
W
S
2004
|
|
