|
In februari 2004 is een aantal enthousiastelingen uit Houten naar Band geweest
om kinderwerk te doen. Ook heeft opneiuw een uitreiking plaats gevonden van
voedsel aan de zigeuners. In bijgaand fotoalbum
treft u daarvan opnames aan.
Hieronder
volgt het reisverslag van die winterse dagen
20 - 28
februari 2004 - terug naar Band
Marrie - Gerard - Klaaske - Jannes - Lianne - Minke - Chris
Vrijdag
en zaterdag
Om precies 20.00 uur vertrokken we in een volgestouwde bus richting Roemenië.
We konden er zelf net nog in. Met alle kleding voor de Zigeuners, al onze
spullen en 7 man zijn we gaan rijden.
Marrie, Gerard en Chris wisselden elkaar af, als chauffeurs. Na een voorspoedige
reis van 22 uur zijn we in Band aangekomen!!!
De hele reis hebben we stralend weer gehad. Rond 18.00 uur stond zaterdagavond
pastoor Peter op ons te wachten. Hij is degene die voor de woonwagenzending
werkt. Zelf woont hij in Tirgu Mures. De weg naar Band toe, viel ons aardig
tegen. Wat een gaten in de weg! Op het moment dat we aankwamen, werden we
al opgewacht door Bela (de pastoor) en zijn vrouw. Marin en zijn vrouw waren
ook aanwezig en de beheerder van het terrein waar het gastenverblijf staat.
De beheerder heet Ady en zijn vrouw Viorica. Hun kinderen zijn in de tijd
dat wij er waren onze beste maatjes geworden.
Een vreemd idee en gevoel kwam er bij ons op toen we het gastenverblijf in
kwamen. Wat een mooi huis, maar wat een tegenstelling met de situatie van
de Zigeuners.
We waren vrij moe van de reis dus hebben we de avond rustig aan gedaan.
Zondag
Bela had ons uitgenodigd om naar de kerkdienst van hun te komen. De kerkdienst
werd in het zaaltje beneden ons verblijf gehouden. In onze bedden hoorden
we rond een uur of 8 de eerste tonen al van het keyboard.
De manier van spelen is vrij opgewekt. Je merkt wel dat steeds hetzelfde deuntje
terugkomt. Ghita heeft ons verteld dat het een typisch Roemeens ritme is.
Je hoort het soms zelfs in de disco.
De dienst was indrukwekkend. Paul Crisan kwam met Ghita wat later in de dienst.
Ghita begon gelijk met vertalen. Toen werd het voor ons duidelijk wat o.a.
Marrien en Paul preekten.
De kinderen waren de namen van Marrie en Jannes nog niet vergeten. Een aantal
kinderen kwamen ons bekend voor.
De middag hebben we doorgebracht in de 'Selgross'. We moesten immers inkopen
doen voor alle maaltijden die we wilden maken en serveren aan de Zigeunerkinderen.
Verschillende mensen zaten ons met grote ogen aan te kijken. Wat moesten we
met vijf volgestouwde karren?
Thuisgekomen moesten we de boodschappen nog naar boven zien te krijgen. Hele
constructies werden bedacht, maar we waren wel snel klaar.
Toen kwam het echte werk…de hele avond aardappels schillen en uien snijden…
Rond de 40 kilo aardappels en 20 kilo uien…een indicatie.
Maandag
7 uur…opstaan! Marrie vond het niet zo'n strak plan en bleef nog een
half uurtje liggen. Bij de mannen ging het ietsje anders. Waar Gerard en Chris
nog even rustig wilden bijkomen kwam Jannes al jumpend bij hen in bed liggen
(de jongens hadden alleen de beschikking over een tweepersoons bed).
Verder ging alles volgens schema. Omdat de aardappels en uien de vorige dag
al klaargemaakt waren hoefde dit alles alleen nog maar op het vuur gezet te
worden. Bij de zaal beneden ons waar de Zigeuners hun diensten mogen houden
is een keuken gebouwd. Dit gebouwtje wordt ook al door de mensen die op de
loonlijst staan bij de woonwagenzending gebruikt om maaltijden voor kinderen
te serveren.
Marrie en Gerard gingen koken en Minke en Jannes gingen met Bela en Marin
de kinderen ophalen.
Rond 10.45 uur waren de kinderen binnen en konden we beginnen met het programma.
Lianne en Minke hadden het programma voorbereid.
Het thema was rondom de geboorte van Jezus gekozen. Vanaf de aankondiging
van de geboorte van Jezus tot aan de wijzen uit het Oosten.
In totaal waren er ongeveer 100 kinderen. We begonnen met het zingen van:
"We are marching" en "Who is the king?"
De liedjes werden enthousiast meegezongen, alleen vonden de kinderen het nog
moeilijk om de juiste gebaren bij de liedjes te maken. Maar…oefening
baart kunst!
Met de hulp van Githa werd het werkje uitgelegd. We zouden van plastic bekertjes
een instrument maken. In de plastic bekertjes werd er fijngestampte spaghetti
gedaan met een folietje eromheen. De kinderen konden hun bekertje inkleuren.
Het werden ook heuse ritmebekertjes, maar jullie snappen het al: HERRIE!
Marrie probeerde er nog een ritme in te stampen, maar dat vonden de kinderen
maar wat moeilijk.
Steeds kreeg de ene helft van de kinderen als eerste een bordje eten en de
andere helft als eerste hun werkje. Dit wisselden we om als de kinderen van
de eetgroep genoeg hadden gegeten. Omdat Marin, Bela, Ady en hun vrouwen ons
hier goed mee hielpen verliep alles in goede orde.
Het was voor ons een bemoediging om al die blije gezichten van de kinderen
te zien. Ze zijn zo dankbaar dat ze iets mogen eten en zich creatief mogen
uiten. Daarbij doet een beetje meer aandacht ook wonderen.
Om 14.00 uur ging het volgende programma van start. Nu kwamen de tieners vooral.
Het ging allemaal iets rommeliger dan bij de kinderen en de tieners vonden
hun instrumenten zo leuk dat ze hen overal plat stampten.
Tijdens de twee programma's hebben we de aller slechtst geklede kinderen er
tussenuit gehaald en die naar een aparte hoek in de keuken gebracht om kleding
uit te zoeken. Echt waar: uw kleding is op de juiste plek gekomen. De kinderen
liepen vol trots terug naar huis.
Na afloop van dit programma hebben we een flink sneeuwbalgevecht gehouden.
Met een stralende zon erbij. Wie had het over alle doemscenario's van het
weer??
Aan het eind van de dag stonden de uien weer op ons te wachten om gesneden
te worden. Gelukkig hielpen de kinderen van Ady mee.
Dinsdag
Voor sommigen van ons was de dag al 's nachts begonnen. Helaas was Chris ziek
geworden en heeft hij de hele nacht overgegeven. Gerard en Jannes hadden daardoor
ook een onrustige nacht gehad.
Minke werd diezelfde ochtend ziek. Gelukkig herstelde Gerard vrij snel en
Marrie, Klaaske en Lianne voelden zich nog goed. Het ochtendprogramma verliep
rustig met kleurende kinderen.
We kregen tijdens het programma des te meer hulp van de mensen uit Band.
We hadden besloten om één programma te organiseren. De middag
was daarom vrij rustig verlopen en alle voorbereidingen voor de volgende dag
waren gedaan.
Nog steeds heerlijk en stralend weer. Chris en Minke waren gelukkig weer wat
opgeknapt enne Jannes bleek opeens wezen tafeltennissen met de zoon van Ady
(ook Ady genaamd).
's Avonds hebben we met z'n allen kaartspelletjes gedaan.
Woensdag
Een drukke dag vandaag! De indeling was als volgt:
Om 10.00 uur het kinderprogramma en om 14.00 uur zouden we met Bela en Marin
naar een ander dorpje gaan waar zij ook werken om eten en kleding te geven
aan de Ziegeuners. Om 16.00 uur zou er dan nog een kerkdienst zijn waar we
naartoe konden gaan.
Voor donderdag moesten er voedselpakketten gemaakt worden, dus Klaaske en
Marrie vertrokken naar de Selgross. Marin en Bela wilden ook graag mee om
de pakketten samen te stellen. Ze bleken nog nooit in de Selgross te zijn
geweest. Het was voor hen een vreemd idee om zoveel te zien in een supermarkt.
De verwondering was van hun gezichten te lezen.
Ondertussen was het kinderprogramma volop bezig. De kinderen bleken de goulash
heerlijk te vinden en namen 2 á 3 keer een bordje.
Rond een uur of twee vertrokken we met zijn allen naar het dorpje waar Marin
en Bela ook pastoor zijn. Wat een verassing: bij de 'ingang' van het dorp
lag de hele weg in de blubber.
Marrie was onze chauffeur en heeft haar best gedaan om zo goed mogelijk te
glijden en te rijden. Op een gegeven moment was de situatie als deze: iedereen
zat tegen Marrie te schreeuwen, iedereen zei iets anders en de bus bleek steeds
verder in de blubber te blijven zitten. Gelukkig konden we een verhard stukje
vinden waar de bus is blijven staan. Bela was al op weg om de gezinnen te
halen om naar de bus te komen.
Het uitdelen van de kleding en het eten verliep vrij goed. Het was toch moeilijk
om te zien dat er zoveel mensen waren die kleding nodig hadden maar dat we
te weinig kleding bij ons hadden.
Deze verschillen wennen nooit. Nogmaals bedankt voor alle ingezamelde kleding,
vooral kinderkleding kunnen we goed gebruiken.
Paul Crisan was nog langsgekomen en daarom moest er direct een overleg plaatsvinden.
's Avonds zijn we naar Ady en zijn vrouw gegaan. We hebben er spelletjes met
de kinderen gedaan. Het huis van Ady en Viorica is eigendom van de woonwagenzending.
Vergelijkbaar met de huizen van de Zigeuners hebben zij een riant huis. Het
is een knusse kamer, in tweeën gedeeld, met aan weerskanten van de muren
de bedden. Vaak slapen er twee mensen in één bed. Dit kom je
wel vaker tegen in het buitenland. De keuken van het huis is in een aparte
ruimte. Je komt daar via de buitendeur.
Donderdag
We merken het allemaal: Het programma gaat ons makkelijker en sneller af.
Gerard is inmiddels onze kok geworden en erg gewend aan grote partijen macaroni
te koken.
Bij het kinderprogramma waren er minder kinderen. Een reden was dat het glad
was en de weg daarom moeilijk begaanbaar zou zijn. Een andere reden was dat
de burgemeester niet wilde dat de kinderen op deze manier door het dorp zouden
lopen. Ze waren te vies. Toch waren de kinderen die kwamen erg rustig en lief
aan het tekenen en kleuren. Na het programma moest de zaal weer in kerkopstelling
gezet worden omdat er om 16.00 uur een extra dienst voor ons gereserveerd
was. De pakketten die de vorige dag waren samengesteld moesten vandaag worden
opgehaald. De medewerkers van Selgross zouden alle pakketten al klaargemaakt
hebben, maar dit bleek niet gebeurd te zijn. In totaal waren het 200 stuks.
De inhoud van de pakketten was: meel, olie, kip, margarine en een pakje koekjes.
Als groep dachten we dat het veel handiger was om kant en klare etenswaren
erin te doen zoals brood en appels. Marin en Bela dachten hier anders over
en hebben de zeggenschap over de inhoud gekregen.
Omdat de pakketten dus nog niet in elkaar gezet waren hebben we met z'n allen
in 20 minuten alles ingepakt.
In de keuken hadden we een aantal tafels neergezet waar de etenswaren op lagen.
Gerard was degene die alle dozen openmaakte zodat wij (onze groep en de vaste
groep die ons meehielp, zoals Bela, Marin, Ady en hun vrouwen) door konden
werken om alles in tasjes te stoppen.
De Zigeuners stonden met verbazing te kijken hoe snel dat allemaal ging.
Helaas waren er 15 pakketten te weinig. Deze mensen stonden nog niet op de
lijst van geregistreerde leden van de gemeente.
De sfeer in de kerk veranderde naar een spanning, maar gelukkig werden er
oplossingen gevonden. Afgesproken werd dat er nog 15 pakketten gehaald zouden
worden.
Diezelfde avond zijn Marrie en Gerard naar de Selgross gereden om de overige
pakketten te halen.
Vrijdag
Er is er één jarig, hoera hoera! Marrie's ochtend begon gelijk
goed. Een ontbijtje op bed, gezang en een versierd huis. Omdat we geen tijd
meer hadden voor een ochtendprogramma hebben we de maaltijd overgedragen aan
Silvia, Anna en Viorica.
Met z'n allen hebben we nog een taartje gegeten en rond 10.00 uur stapten
we de bus in na een, toch wel, emotioneel afscheid. Ghita ging nog even met
ons mee richting Tirgu Mures.
Marrie had het plan om nog even langs de school te gaan waar we van de zomer
gelogeerd hebben. Het was echt heel leuk om dit allemaal terug te zien. Anna
(de directrice) heeft ons een rondleiding gegeven en de kinderen zongen een
aantal liedjes voor ons.
De school is positief veranderd. Veel mooie werkjes hingen er van de kinderen
en het zag er verzorgd en netjes uit. Je ziet dat de kinderen daadwerkelijk
veel leren over de natuur en daarmee de waarde inzien van het behouden van
de natuur. Een stukje voorlichting wordt er dus al gegeven op dit gebied.
De twee jongste kinderen van Ady en Viorica zitten ook op deze school, maar
de kinderen van bijvoorbeeld Bela en Marrien gaan weer niet naar deze school.
Toch is de school een gratis voorziening. De leerlingen moeten daarentegen
wel hun boeken, schriften etc. kopen. Waarschijnlijk hebben ze hier geen geld
voor.
Omdat Paul Crisan bij het ziekenhuis was voor de kinderen van zijn kindertehuis,
hebben we Ghita hier afgezet en zijn we richting Nederland gereden. The long
way, home…
Nog een aantal
sfeerimpressies van onze groep:
Wist u/je dat:
· Gerard
het water waar de aardappels in gekookt moesten worden als dweilwater gebruikte?
· Chris langs de weg reed in plaats van erop?
· Lianne tijdens het schoonmaken van het toilet 'rare' geluiden produceerde
en er heel generaliserend bij zei: Jongens zijn vies! Helemaal niet waar,
natuurlijk…
· Marrie, zonder het te weten, 's nachts o.a. als een klapperende deur,
een zingende zaag of een oh, oh, roepende Jannes klinkt? Haar gesnurk leverde
deze associaties bij ons op.
· Minke en Jannes tegelijk ziek waren, maar dat Jannes toch wel vond
dat de familie de Jong een sterke familie is.
· De mannen Klaaske wel een nachtzoentje wilden geven maar eerst 'hoopje'
wilden doen waardoor het bed ietsje anders lag dan ervoor…
· We na elke zin wel een woord opvatten waar we een liedje over kenden
en dat ook zongen… van Gerard overgenomen. |
